Ιστορίες για κατσαρίδες ΙΙ

Η κυρία Κατσαρίδα, πρώτη στη γραμμή, ακούγοντας το όνομά της, έφτυσε στο ξύλινο πάτωμα και προχώρησε ένα βήμα μπροστά.
«Ωκεανούς χρόνου διέσχισα για να σε βρω… μικρή μου… σ’ αγαπώ πολύ ώστε να σε καταδικάσω».

Φτου.~

Ο ήλιος ανέβηκε πίσω από τα σπίτια της παραλίας όπως ανεβαίνει ένας ήλιος πίσω απ’ οτιδήποτε άλλο.
Κάτι στο νερό γυαλίζει χρυσόψαρο ο ήλιος ανεβαίνει κάθετα θα πέσεις, μυρίζει χρόνος σε δέρμα πολύς, κι όμως…

«Εγώ δε σ’ αγαπώ».

Ουουου

Άντε γαμηθείτε.